WACHTLOG

Ik wachtte tot de bon uit de kassa rolde en de verkoopster de schoenendoos in de tas had gedaan. Daar hoef je als klant niets bij te zeggen. De verkoopster hoeft daar ook niets bij te zeggen, en veel verkoopsters doen dat dan ook niet. Maar het was zaterdagmiddag, uitverkoop en druk in de winkel, en de verkoopster was daar ook druk van geworden. Af en toe bewoog ze mee op de muziek, vooral met haar hoofd. Het was van die vage muziek die een sfeer van modern en hip teweeg zou moeten brengen maar die vooral uitpakt als niksig. Voor mij dan.

Toen begon ze te praten. Over de drukte. En dat er net iemand langs was geweest die ging emigreren naar Nieuw-Zeeland.

‘Dat is echt ver!’ zei ze.

‘Ja, echt de andere kant van de wereld!’ zei ik.

En er leek iets van een gesprek te zijn. Maar dat was het natuurlijk niet. We vulden de tijd tussen het inpakken van de tas en het uitprinten van de bon. En ik had geen idee wie er zou gaan emigreren, en waarom.

‘Maar het is wel een groot avontuur,’ zei ze.

Zou die vrouw daar elke dag zitten? Op vaste tijden? Zou het iemand opvallen? De mensen die hier tegenover wonen? Ziet wel eens iemand hoe ze in de leegte staart? Of denken ze dat ze het kruispunt in de gaten houdt? Neemt ze wel eens een krant mee of een puzzelboek? Haalt ze wel eens een slagroomgebakje aan de overkant en eet ze dat dan op haar bankje op? Zit ze er graag vanwege de omringende struiken? Of had ze er anders ook gezeten? Neemt ze wel eens iemand mee? Wacht ze op iemand? Of zit ze hier vandaag voor het eerst?

Licht gênant vond hij het. Of nee, zwaar gênant.?

Terwijl mijn 250 gram koffiebonen werden gemalen, kwamen er twee jongens binnen. Het waren tamelijk grote jongens. Sportief en stoer. Maar toen ze begonnen te praten werden ze steeds schattiger. Ze overlegden kort, zoals stellen dat doen, en toen bestelde een van hen twee thee. We waren in de CoffeeCompany. Het meisje achter de bar vond het grappig. Twee thee.

‘Ik dacht, die gaan hele stoere koffies bestellen,’ zei ze. (Dat zei ze echt.)

De jongens lachten een beetje ongemakkelijk en zeiden iets over afwisseling. Ze leken haar leuk te vinden. Misschien kwamen ze hier elke dag speciaal voor haar.

‘Nou ja, dan komen die espresso’s straks wel!’ zei het meisje.

De ene jongen boog zich naar de verschillende soorten theezakjes op de toonbank.

‘Euh… earl grey,’ mompelde hij.

Na de pilatesles sta ik te wachten tot er een wc vrij is. Er komt een meisje binnen. Ze lacht naar me.

‘Can I talk in English?’ vraagt ze.

‘Yes, of course!’ zeg ik.

‘I just realized, I was riding my bike behind you on the way here. And I was admiring your coat. It’s really beautiful.’

‘Oh, thank you! … … So you also live in Oost?’

‘Yes, I saw you on the bridge. You drove through the red light.’ Nu voel ik me bespied. Ze heeft de hele weg achter me gefietst, van Oost naar Oud-Zuid. En ik rijd eigenlijk nooit door rood.

Maar om dat nou te gaan zeggen: ‘I usually don’t do that’. In plaats daarvan lach ik en zeg: ‘See you next week!’ terwijl dit niet mijn vaste lestijd is.

Om 12.00 uur was zijn vliegtuig geland op Schiphol. Omdat het helder weer was, had hij de helft van Nederland al vanuit de lucht gezien. Het was nogal langs hem heengegaan. De kustlijn en de scherpbegrensde akkers. Hij had een taxi naar het hotel genomen. De laatste etappe van zijn reis. Op bed liggen en misschien tv kijken. Hadden ze hier ook Engelse zenders?

Nu stond hij aan de toonbank van het café middenin het park. Zijn kamer was nog niet klaar. En het park zag er mooi uit, zo in de zon. Het meisje achter de bar was aardig maar ze leken hier geen Engels te praten. Hoewel, de menukaart dan weer wel. Het meisje sprak onbegrijpelijke woorden uit.

‘I’m just a gringo,’ zei hij.

‘In English?’ vroeg ze. ‘In German?’

‘No, no, English is fine.’

Die heeft ook koffie nodig, dacht ik.

Een bakker vlakbij mijn huis heeft laatst een lunchroom geopend. Je kan er koffie drinken, taart eten en brood kopen. En er ligt een gastenboek. Dat staat vol blije berichtjes van mensen die van ver buiten de stad hier hun volkorenbrood komen halen. Er staan ook verhalen van buurtbewoners in. Aan twee verhalen denk ik vaak als ik bij de bakker in de rij sta.

Twee klanten schrijven dat de bakker om de hoek veel voor hen betekent. Dat ze er elke dag, ook als ze zich op hun allerslechtst voelen, brood halen. Omdat het personeel zo vriendelijk is en het echt meent als ze je ‘een fijne dag nog’ wensen. En omdat het brood goed voor je is. Allebei schreven ze een stukje met ongeveer deze strekking. De een min of meer als reactie op de ander. Misschien herkennen ze elkaar een keer als ze bij de bakker in de rij staan. En gaan ze dan samen een wandeling langs de Amstel maken.

Wachten op een monteur die tussen 8 en 12 komt. Snel naar de wc enzo. Niet even de deur uit kunnen voor een pak melk. En daarna: wachten tot de monteur klaar is met zijn werkzaamheden. Wat doe je in die tijd? Allereerst vraag je je af: bied ik koffie aan? Misschien vertraagt dat zijn werkproces, terwijl je juist z.s.m. weer alleen wilt zijn. Of misschien versnelt het zijn proces juist, want nu vindt hij je aardig. O nee, aardig is niet goed, dat betekent een praatje. Onzin, aardig is wel goed. Een zakelijke kop koffie dan maar. Meteen weer weglopen. Want jij hebt ook je dingen te doen.

En dan? Kleine huishoudelijke klusjes zijn goed. Niet stofzuigen natuurlijk, want dan zou je hem niet horen als hij een vraag heeft. Of weggaat. De vaatwasser uit- en inruimen is in dit geval ideaal en ging nog nooit zo snel. En nu. Een beetje opruimen (= stapelen). Ok. Maar ik zou nog een stukje schrijven. Waarom ook niet. Typen is stil.

Zeg maar het drukste kruispunt van Amsterdam. Daar wachtte ik vandaag op een groen stoplicht. Het was mijn eerste autorijles en ik zat achter het stuur. In gedachten herhalend en mezelf voorbereidend: koppeling half in - rem in - rem los - koppeling langzaam op laten komen - gas in - zachtjes!  En naar rechts sturen!

Dit waren mijn gedachten tot ik in de achteruitkijkspiegel keek: achter me een dikke SUV, daarachter een ontelbare hoeveelheid andere auto’s. En links en rechts van me: een tram, kinderen, honden, fietsers, voetgangers, een bakfiets, scooters. Waarom hebben die zich allemaal net op dit moment hier verzameld?? En toen werd het groen…

Drie weken geleden hadden de vriendinnen deze afspraak gemaakt. De dochter van Mette had het aangeraden: ’Het zit hier om de hoek en is erg goed.’ Mette was er toen een keer langsgelopen en had gezien dat Burgermeester qua zitmogelijkheden niet echt iets was voor iemand van haar leeftijd. Maar je kon er ook afhalen. Een bezorgdienst was er helaas niet, dus had ze gevraagd of Rita meeging.

Rita voelde zich altijd jaren jonger als ze bij Mette was. Mette liep met een stok en was de laatste jaren wat trager van begrip. Als ze ergens aan begon, wilde ze precies het naadje van de kous weten. In combinatie met haar traagheid kon dat nogal wat tijd in beslag nemen. Na vele telefoontjes waren ze in het eettentje beland. Ze stonden nu bij de toonbank, en waren vóór mij aan de beurt.

‘Ik dacht dat ze hier alleen hamburgers hadden,’ mompelde Mette tegen het immense menubord naast de toonbank. Nu er zoveel keuze bleek te zijn, besloot ze dan maar de hele lijst door te nemen. Bij elk onbekend ingrediënt vroeg ze het aardige meisje bij de kassa om uitleg. ‘Wilt u dat op wit of bruin brood?’ kondigde het meisje het allerlaatste beslismoment aan. ‘Geen bruin brood,’ zei Mette stellig. ‘Of is het witte brood niet lekker?’